Phimai

We hebben de regen achter ons gelaten, maar gaan wel van de ene tempelruïne naar de andere. Althans, deze in Phimai is toch wel wat in betere staat dan de tempels van Ayutthaya. De (bijna) algehele renovatie van dit tempelcomplex heeft dan ook 17 jaar in beslag genomen. Natuurlijk hebben we een foto van de 'Prasat Hin Phimai' geplaatst in de foto-sectie. Mooi detail is dat dit één van de eerste plekken was in Thailand waar het Hindoeisme samenkwam met het Boeddhisme.Overigens wel een andere stroming dan de huidig meest gepraktiseerde stroming.

Het tempelbezoek deelden we met ca. 100.000 thaise schoolkinderen, allemaal in uniform, die deze dag blijkbaar allemaal tempelexcursie hadden. Misschien onnodig te vermelden dat deze twee 'farang' behoorlijk wat bekijks trokken. Zo grappig als één jongen uit een groep eindelijk genoeg moed verzameld heeft om iets tegen ons te zeggen dan uiteindelijk uitschreeuwt, 'goodmorning!!', om dan vervolgens met z'n allen luid giegelend zo hard mogelijk weg te rennen. En het was nog middag ook ;-)

Banyan Tree

We doen ook nog een fietstochtje naar de grootste Banyan Tree van Thailand vlakbij Phimai. Een Banyan is een soort vijgenboom die door de thai als heilig wordt beschouwd, omdat Boeddha onder een dergelijke boom mediteerde op het moment dat hij zijn verlichting verkreeg. Deze specifieke Banyan bij Phimai is ongeveer 350 jaar oud. Hij is niet hoog, maar beslaat een oppervlakte van bijna 1500 m2. Telkens als één van de vele luchtwortels de grond raakt groeit daar een nieuwe stam uit, welke vervolgens ook weer luchtwortels produceert, etc. Als je onder de boom doorloopt lijkt het daarom alsof je in een compleet bos rondwandelt en onder de boom zijn allerlei (betonnen) wandelpaden aangelegd compleet met zitbankjes en een vijvertje. Zelfs bevindt zich in het bos een klein tempeltje en het onvermijdelijke souvenirkraampje.

We besluiten de fietstocht te verlengen om de rijstvelden in te rijden. Ik zal jullie de beschrijving van het prachtige aanzicht besparen, want dit moet je echt met eigen ogen zien. Met geen pen te beschrijven. Blijkbaar fietsen er niet zo vaak van die witte koppies door de dorpjes rond de rijstvelden, want werkelijk iedereen roept hallo of kijktons aan alsof ze water zien branden. Volgens mij worden we ook uitgelachen, want wie haalt het eigenlijk in zijn hoofd om bij 30 graden met 95% luchtvochtigheid kilometers door het land te gaan fietsen? Op de terugweg aan het eind van een landweggetje vraagt een local zelfs verbaasd waar we nou net vandaan komen fietsen. Daar is toch helemaal niks??

Ayutthaya

Om vanuit Kanchanaburi naar Ayutthaya te reizen had nogal wat voeten in de aarde. Het schijnt niet de logische route te zijn van de doorsnee Thailand reiziger en zeker in het laagseizoen is het transport aanbod zeer beperkt. Maar goed, we zijn er gekomen en we kunnen jullie melden dat het hier ook herfst is geworden. Regen, regen en nog eens regen. Natuurlijk is het wel nog steeds 30 graden, maar van de oeroude wijsheid uit de Enkhuizer Almanak dat men in de tropen weliswaar hevige maar altijd slechts korte stortbuien ontvangt klopt helemaal niets! Het plenst hier ook gewoon de hele dag aan één stuk door. Zelfs zoveel dat het zwembad van ons guesthouse is overgelopen.....welk één luxeprobleem!

Tempels

Ayutthaya staat bekend om haar eeuwenoude tempels uit de tijd dat de Khmer (oorspronkelijk beschaving die zijn origine vindt in Cambodja) hier nog de dienst uit maakte (vanaf ca 1900 AD). Sommige tempels zien er redelijk uit, maar anderen zijn verworden tot ruïnes. Ik moet er misschien wel eerlijk bij vertellen dat we vanwege de regen onze roze brillen hadden afgezet. Anderzijds waren we toch wel onder de indruk van wat deze mensen ca 4000 jaar geleden al voor elkaar konden krijgen. In ieder geval zijn we bijna de hele dag aan bezichtigen geweest om daarna (weer vanwege de regen) ons guesthouse niet meer uit te komen tot de volgende morgen voor ons vertrek richting Phimai.

Kanchanaburi

Wie Kanchanaburi zegt, zegt 'bridge over the river Kwae'. Het was o.a. waar de de beruchte ‘death railway' werd gebouwd gedurende WOII. De brug (of beter gezegd een voorbeeld daarvan) is hier te bezichtigen, evenals de erevelden en diverse musea met dit onderwerp. We hebben het allemaal bezocht en gezien hier. Soms was het indrukwekkend en soms was het ronduit cheesy.

Tevens is Kanchanaburi een provincie van jungle, meren en watervallen. Maar wat ons het meest zal bijblijven is de absolute easygoing en prettige sfeer die hier heerst. We verbleven in Kanchanaburi -town, toch de hoofdstad van deze grootste provincie van Thailand. Echter, niks gejaagheid, niks drukte, nauwelijks hoogbouw en alom relaxed.

Helaas zijn we niet doorgereisd tot aan de grens met Myanmar (voormalig Birma). Tja, keuzes moet je af en toe maken tijdens het reizen, je kan nou eenmaal niet alles zien/doen.

Randy

Afzien

Luitjes! We zijn nu een goeie maand onderweg en als jullie soms denken dat het leven van een lapzwans over rozen gaat dan hebben jullie het mis. Ik zal hieronder eens fijn uit de doeken doen wat wij hier allemaal moeten doormaken.

Ten eersten male is het hier altijd warm. Wel 30 graden! Dat komt omdat de zon schijnt. De zon zorgt er voor dat je buiten moeten ontbijten, zodat je de zonnestralen op je huid voelt prikkelen. Diezelfde zon maakt ook dat je jezelf gedurende de dag meerdere malen moet onderdompelen in verkoelend water van zwembad, meer of zee. Tevens is deze zon de aanjager van zwoele avonden die oproepen tot het nuttigen van cocktails en/of andere alcoholische versnaperingen. Heel vervelend allemaal.

En als klap op de vuurpijl zorgt de zon er ook nog eens voor dat je egaal bruin wordt en er gezond uit gaat zien....Gadverdamme!!!

Ten tweede male is Thailand een land met vele gezichten. De natuur is spectaculair met nu eens bergen, dan jungle, dan weer wijduitgestrekte rijstvelden in alle tinten groen die je kent en vervolgens eenzelfde aantal tinten groen die je nog niet kende. Je hebt hier lange witte poederstranden, eilanden met wuivende palmen en azuurblauwe zee. Thailand is Bangkok, de bruisende metropool waar alles te koop is en waar niemand ooit gaat slapen, maar tegelijkertijd ook laidback provinciestadjes zonder hoogbouw en plattelandsdorpjes waar het leven nog rustig voortkabbeld en niemand zich ooit ergens druk over maakt.

Thailand is een modern land met multimedia op elke hoek van de straat, een compleet eigen muziekscene met heftige rock en zelfs thaise gangsta rappers, elke dag 20 soaps op tv en hippe jongelui gekleed en gekapt volgens de laatste westerse mode. Uiteraard zijn er tegenstellingen, zoals grote en luxe duitse auto's in de straten naast fietstaxi's en afgetakelde bussen van chinese makelij uit post Mao Tse Toengse tijden. En zo is Thailand ook een land van eeuwenoude tradities waar het koningshuis heilig is. Waar de spirituele sereenheid zich een weg baant vanuit verstilde tempels via de spirithouses naar het alledaagse leven. Dit alles naast een ongekende sexindustrie (die je overigens gemakkelijk kunt ontwijken). Thailand is sleazy en waardig tegelijk. Altijd zie je weer een andere kant, vervelen is onmogelijk...zoveel gezichten. Verwarrend hoor al die veelzijdigheid!!!

En last but not least.....het eten. Thailand en eten zijn bijna synoniemen van elkaar. Er heerst hier een ware eetcultuur. Het aanbod en variatie zijn ongekend. Alle smaken zijn vertegenwoordigd en vaak ook nog in één gerecht. De thaise curry's zijn natuurlijk wereldberoemd. Groene, gele, rode, massaman en panang curry...keuze te over. En dan de noodles, zeg eens eerlijk, is er ook maar iemand die een dampende schotel pad- thai kan weerstaan? Alles wordt ook vers gemaakt in de wok, niks diepvries, uit een pakje of conserven en dat is te proeven.

Het ergste is eigenlijk nog dat eten hier altijd en overal verkrijgbaar is. Waar je ook bent, overal bereiken de kruidige geuren je neus, er is geen ontkomen aan. Op elke plek en op elk uur van de dag kan er lekker gegeten worden. Het is dan ook onmogelijk om weerstand te bieden aan al dat lekkers. En al kijkende naar het gestaag groeiende bolvormige uitstulpsel ter hoogte van mijn navel is dat nou precies het probleem.

Dus...ik zeg het nog maar eens. Als jullie soms denken dat het leven van een lapzwans over rozen gaat dan hebben jullie het mis.

Randy

Hua Hin

Jawel, het volgende badplaatsje...stuk drukker en groter en meer ingesteld op toeristen, dus ook mooie stranden waar je rustig op een paardje langs het strand kan rijden; niet helemaal ons ding ondanks dat de paarden paardjes zijn;-)) en tuurljik avondvertier...dus randy en moi maken ons op voor een avondje thai boxen; opzwepende muziek, glimmende gespierde (de meeste..) mannen, die elkaar in 5 ronden helemaal afmatten...geweldig! Alleen onze bathjes werden snel uitgegeven...na elke game ging de winnaar een rondje publiek doen om geld op te halen..maar wie kan zo'n gespierde zwetende man weerstaan;-))

Soi Dogs

En dan na alweer een periode van een maand onderweg te zijn moet ik toch even de honden benoemen...de ‘soi' dogs (de vele kleine zijstraten van een grote straat krijgen geen eigen naam, maar worden benoemd als soi 1, soi 2, soi 3, enz); op elke plaats waar we geweest zijn zie je honden...tsja niet het favoriete dier van randy, maar hij houdt zich kranig! Over het algemeen zijn het oke honden; ze hebben hun eigen territorium (soi), soms alleen, maar vaak met z'n tweeen..sommige zijn fanatiek naar andere honden en gedragen zich heel stoer, maar zijn niet groter dan een tekkel, andere lopen vrolijk met je mee en als je je in hun ‘'soi' bevindt ..al met al lieve beestjes en ze liggen werkelijk overal! Vaak languit midden op een pad tijdens de night markt, midden op de weg waar verkeer langs rijdt...onder auto's om de warmte te ontwijken, op barkrukken, op stenen tafels.. werkelijk overal als het maar koelte geeft.. bijzondere beestjes...ik vind ze geweldig!..Ze zijn ook functioneel voor de locals; verjagen en eten..? de ratten..Soms is het ook wel triest; een aantal leven letterlijk uit vuilnisbakken en zitten onder de zweren en kale plekken..breaks my heart...

Eet stalletjes

En dan de locale thai eettentjes...die zijn er echt overal en opvallend is dat vele thai hier ook gebruik van maken..voor de thai is het echt goedkoop en vgl mij kunnen ze zelf niet tegen de lage kosten daarvan koken!! En het blijkt dat vele thai geen keuken hebben omdat ze zo klein wonen..of er gewoon niet in willen investeren.. (wij betalen tuurlijk toeristenprijzen wat ook nog geen ‘drol'kost..).

Marjolein

Prachuap Khiri Khan

Noot!

Lieve Allemaal, Het blijkt dat onze reisblog zo kort na de start al behoorlijk goed gelezen wordt. Natuurlijk hebben wij plezier in het bijhouden van de blog, maar we vinden het ook heel erg leuk om al jullie enthousiaste reacties te lezen, hetzij op de site, hetzij per email. Dank allemaal!!

Prachuap Khiri Khan (PKK) Prachoe kiri watte? Ja, dat is nou precies waar Marjolein ook steeds moeite mee heeft. Na 20 keer spreekt ze de naam van onze volgende bestemming nog steeds uit als 'Hatsjoe hari kiri'. Dat levert dan ook vermakelijke taferelen op als ze er in haar eentje op uit trekt om buskaartjes naar deze plek te gaan reserveren. Laten we maar zeggen dat het er op uit draaide dat ze uiteindelijk in het kantoor van het busstation werd uitgenodigd (dus achter het loket!!) om dan maar op de kaart aan te wijzen waar ze nou eindelijk naar toe wilde.

Onze reis richting het noorden van thailand is nu echt ingezet. Na een busrit van bijna 7 uur worden we langs de snelweg ter hoogte van PKK uit de bus gezet. Geen taxi, geen bus richting het centrum, alleen scootertaxi's, maar na een blik op onze bagage weigeren deze ons te vervoeren. We zouden immers achterop de scooter moeten, terwijl de koffer tussen de benen van de bestuurder wordt geplaatst. Met een klein koffertje zou dat kunnen, maar met onze koffers formaat klikobak is dat een ander verhaal. Met handen en voeten communicerend lukt het om iemand over te halen een taxi voor ons te bellen die na ca. 10 minuten verschijnt. Het blijkt geen autotaxi, maar een zgn 'sam-lor'. Bij gelegenheid zal ik hier een foto van plaatsen, maar denk aan een brommer met zijspan in de vorm van een ijzeren kooi, waar je dan in kan zitten.

Prachuap Khiri Khan is een kleine vissersplaats aan de kust van de thaise golf. Nog niet bekend bij het grote publiek, maar dat is naar mijn mening geheel onterecht. De sfeer hier is uitstekend, de mensen buitengewoon vriendelijk, het uitzicht op zee vanaf de boulevard fantastisch en de restaurants......ach de restaurants.....ik heb er geen woorden voor, zo goed hebben we hier gegeten.

Ao Manao Ca 2 km ten zuiden van PKK ligt Ao Manao. Het is een mooi langgerekt strand in een kleine baai die in de weekenden erg populair is bij de Thai. Doordeweeks heb je het strand voor jezelf, zo ondervonden wij. Tijdens WOII landden hier de japanse troepen in een poging om Thailand te bezetten. Een grote slag vond plaats, waarbij talloze slachtoffers zijn gevallen. Momenteel is er om dit strand heen een legerbasis gevestigd wat betekent dat je aan de wachtpost je paspoort moet tonen als je dit strand wilt bezoeken. Tevens moet je op weg naar dit strand ook het militaire vliegveld oversteken (wachtposten aan beide zijden die het licht handmatig op groen zetten als er geen vliegtuig aan komt).

Randy

Phang Nga

Ja ja, het regent weer bij aankomst. Sterker nog, met bakken komt het naar beneden. De minivan zet ons af op het busstation van Phang Nga. Dit is tegen de afspraak, want we zouden tot aan ons guesthouse gebracht worden, maar de taalbarriere staat een goede discussie hierover in de weg. Omdat we weten dat het guesthouse op loopafstand is en we op het busstation kunnen schuilen laten we laten het maar zo. Een geluk bij een ongeluk, bij het busstation kunnen we voor morgen een plek in een longtaiboat reserveren om de baai te bezichtigen. Door deze boeking krijgen we een gratis lift in een song-thaew naar het guesthouse. Bij gelegenheid zal ik een foto plaatsen van een song-thaew, maar denk aan een pick-up met houten kooi waar je in kan zitten.

Phang Nga town is op zich niet zo interessant en bestaat uit niet meer dan een paar stoffige en viezige straten, maar dan wel op een sublieme locatie. Als je omhoog kijkt zie je direct de hoge kalksteen rotsen afgetekend tegen de blauwe luchten (als de tropische bui voorbij is). De stad (of eigenlijk meer dorp) doet verder een beetje naargeestig aan.

De baai

De volgende dag monsteren we aan in de longtailboat. Een hele grote boot alleen voor ons! Eerst een stukje varen tussen de doodstille dichtbegroeide mangroven en daarna de baai in. Ontelbare en hoge, soms wel meer dan 200m, kalkstenen rotsen rijzen plotseling met haarscherpe steile wanden op uit de zee. De schoonheid is overweldigend. Dit is de reden waarom we Phang Nga Bay wilden bezoeken. Sommige rotsen zijn zo uitgehold door het water dat er een tunnel is ontstaan, compleet met grote druipstenen vanaf het plafond, waar je doorheen kunt varen.

Uiteraard brengen we ook een bezoekje aan het zgn 'James Bond eiland'. Jeweetwel, het eiland dat figureerde als de hideaway van mega-slechterik Mr. Scaramanga die in 'the man with the golden gun' door Roger Moore vakkundig een kopje kleiner werd gemaakt. Een beetje een tourist trap was het wel, maar niettemin leuk om te zien. Net als trouwens het moslim-dorp op palen in de baai. Zogenaamd een kijkje in het authentieke traditionele leven van de sea gypsies. In werkelijkheid niets anders dan een aaneengesloten rij van kraampjes met de gebruikelijke souvenir rommel en veel te dure package-tours restaurants. De ene na de andere volgeladen longtailboat legt hier aan om de toeristen als vee naar binnen te drijven. Ach ja, wij zijn ook maar toeristen dus we doen gewoon mee, maar als je door alle commercie heen kunt kijken zie je toch wel degelijk hoe de bewoners hier met elkaar leven en samenwerken in groepen. Dit alles terzijde hebben we toch weer een schitterende omgeving kunnen bezoeken en beseffen we weer even hoe bevoorrecht we zijn.

Randy

Koh Lanta

Na mijn ochtendloopje en een snel ontbijt op naar Ko Lanta met de minivan...klinkt luxe, maar in dit geval hutje mutje naast elkaar en vooral niet bewegen...na een kleine overstap in krabi zijn we direct doorgereden naar Ko Lanta waar we 2x met het veerpontje over moesten steken. Na een blik in de zee kreeg ik de kriebels van alle kwallen die daar gezelli aan zwemmen waren. Aangekomen in Ko Lanta zijn we beland in een leuke bungalow aan het strand. Keuze genoeg want er was werkelijk bijna niemand te bekennen op het eiland; laag seizoen en dus ook hier 'leuke' prijzen voor deze budgetgangers! Ook hier hebben we tuurlijk weer gebrommerd en af en toe op mooie plekjes gestopt en staan genieten! De old town aangedaan waar de originele houten huisjes op palen staan in het water die soms meer dan 100 jaar oud zijn. Verder genoten van de rust en mooie natuur, maar... tegelijktijd hebben we ons ook verbaasd over de troep op de stranden en een woeste zee waarbij je moet oppassen dat je niet bekogeld wordt door grote brokken koraal die meeliften op de golven en vervolgens met een klap op het strand aanspoelen..tsja. Dat is dan wel weer een nadeel als je in het laagseizoen dit eiland aandoet..en dan tuurlijk op zoek naar eten, hmmm wel trek in westers eten en dus beland in een een enorme pizza tent, waar ik een overheerlijke kipburger met frietjes heb gegeten;-)) en Randy een hot spicy pizza. Al wachtend op je eten kon je gebruikmaken van de midgetgolf baan...erggggg leuk. Ik wilde wel ,maar ik kon Randy niet zover krijgen..Verder ons laatste dagje heerlijk liggen chillen in de namiddag en avonduurtjes in een barretje bij zee, gebouwd van oud drijfhout en in reggae style, was erg gezelli! Onze koffers ‘s avonds gepakt en klaar om in kleine etappes richting het noord thailand te gaan. Onze volgende stop wordt Pang Nga om deze legendarische baai te bezichtingen en natuurlijk het 'James Bond' eiland te bezoeken;-))