Ao Nang

Als we in Ao Nang aankomen regent het (net als toen we aankwamen in Bangkok, op Koh Samui en op Koh Tao!). Laten we hopen dat het net als de vorige keren ook snel weer opklaart. En dat doet het gelukkig ook. Met behulp van onze reisgids is een hotel snel gevonden. Midden in het centrum, vlakbij het strand en dankzij het laagseizoen ook nog eens spotgoedkoop. Dat is kaassie voor deze krenten ;-)

Wat ons opvalt aan Ao Nang is dat het behoorlijk toeristisch is. Dat wisten we vantevoren dus is niet erg, want wij zijn tenslotte ook toeristen. We dragen nog net geen afritsbroeken en sandalen met witte sportsokken, maar voor de rest zouden we zo kunnen figureren in 'het is hier fantastisch'. Gelukkig is het niet druk, want zoals gezegd is het laagseizoen. Verder het bekende werk: talloze souvenirwinkeltjes, kleermakers, reisbureautjes en elke tweede restaurant heeft een pizzareclame aan de gevel. Het restant van de dag gebruiken we om hier enigzins wegwijs te worden en we beleven de mooiste zonsondergang die ik ooit heb gezien. Ik werd er helemaal romantisch van. Jammer dat Marjolein het nodig vond om te vermelden dat haar zonsondergang in Nieuw Zeeland nog veel mooier was. Jammer voor haar dan, want mijn romantische bui was acuut over en al snel was ik weer 'my grumpy old self'. Note mar: toch nog wel een romantische nacht gehad.....;-))

13 en 14 September 2010

We hebben weer een eilandtoer gedaan om te snorkelen. Samen met een hele stapel Aziaten en een paar russen met vietnamese hoedjes zijn we in een longtailboot op stap gegaan om een aantal eilanden voor de kust van Ao Nang te verkennen. De limestone rocks bedekt met groene vegetatie en afgeboord met een kraag van wit zand tegen een azuurblauwe zee zijn werkelijk een lust voor het oog. Bovendien ontdekken we tijdens het snorkelen weer prachtige koralen en een grote diversiteit aan tropische vissen. Wist je dat Aziaten beroerde zwemmers zijn? Shu Ming vertelde dit al over chinezen, maar de koreanen en japanners op onze boot konden er ook niet veel van. De helft is niet eens het water in geweest en de andere helft kon niet snorkelen en wenste dat ook niet te leren.

Natuurlijk hebben we ook hier gescooterd om de omgeving te bekijken. Overigens zijn we van plan om dit overal te doen met uitzondering van Bangkok (te druk en gevaarlijk). Het geeft zoveel vrijheid en je ziet zoveel meer dan als je alles georganiseerd doet. Of moet ik eigenlijk gewoon maar toegeven dat ik hiermee aan mijn 'easy rider' gevoel tegemoet kom? Zie je het voor je dat ik op een kleine scooter zit met zo'n potje op m'n hoofd en dan met m'n schatje achterop? Heel erg 'hells angel'. Note mar: uhhhh....jut en jul op de brommer en nu nogeen tattoodan is hetplaatje compleet:-))

Mbt Ao Nang is het ook wel vermeldenswaardig dat Marjolein hier haar eerste diarree ervaring heeft opgedaan. Waar het precies door komt weten we niet, maar feit is dat we na goed en wel het hotel te hebben verlaten voor een wandeling, etentje of andere activiteit steevast na 5 minuten weer naar het hotel moeten, omdat haar toch nog iets 'dwars' zit ;-) Note mar: tsja en toen de bus in naar ko lanta...~super die immodium pillen!

Tot zover Ao Nang. Next stop...Koh Lanta

Koh Tao en weerzien met Ed

Ed

De High Speed Catamaran brengt ons in in anderhalf uur van Koh Samui via Koh Phangan naar Koh Tao. Bij het naderen van Koh Tao begint het behoorlijk donker te worden en hard te regenen. Eenmaal op de kade is de regen gelukkig alweer voorbij en zien we Ed al naar ons zwaaien.

Ed is een oud collega/vriend van mij die samen met zijn vriendin Shu Ming aan een lange reis is begonnen. In februari zijn ze vertrokken naar Kuala Lumpur. Na een maand Maleisie zijn ze neergestreken in Koh Tao waar ze nu al een half jaar 'wonen' om medio oktober weer verder te trekken. Behalve professioneel fotograaf en levensgenieter is Ed ook een zeer bevlogen en warm persoon. Als ik hem zie realiseer me ineens dat het al meer dan een jaar is sinds ik hem voor het laatst zag. Onbewust heb ik hem gemist en de welkomstknuffel doet me dan ook goed. Na een koffie en het uitwisselen van de eerste verhalen regelt Ed een slaapplaats voor ons in Hat Sairee. 's Avonds komt ook Shu om ons te verwelkomen en eten we samen.

6/7 September 2010

Koh Tao

Koh Tao is het kleinste eiland van de Samui archipel. Lang niet zo ontwikkeld als grote broer Koh ‘package tours' Samui en lang niet zo bekend als de middelste broer Koh Pangan die maandelijks duizenden partygangers trekt met full moon parties, half moon parties en alle andere excuses om een feestje te vieren. Koh Tao is veel kleiner en veel knusser. Een duikers paradijs bovendien. Hat Sairee is één van de meest ontwikkelde stranden en bestaat uit een smalle strip waarlangs de resorts (lees in dit geval: kleinschalige bungalowparkjes), restaurants, bars, duikscholen, touragencies, internet- en tattoowinkeltjes om aandacht vechten. Vanwege het duikthema zijn erveel jonge toeristen en het geheel ademt een laidback sfeer uit die ik het best kan beschrijven als ‘hippie sjiek'. Wij hebben geen plannen om te duiken, maar kunnen deze sfeer best waarderen. Ook hier vullen we eerste dagen met luieren, eten en op het strand liggen. We proberen nog om internet op onze eigen computer en de ipad op gang te krijgen in 2 van de wifi cafés, maar de verbinding wil niet lukken. Somtime good, somtime no good zegt het thaise personeel. Today many wind, maybe tommolow.....;-)

What the ......?

Hier op Koh Tao verblijven we in een bungalow vlakbij het strand aan de rand van dichte begroeiing. De uit beton opgetrokken bungalow met rieten kap in zgn ‘hacienda' stijl doet een beetje mexicaans aan. De inrichting is basic maar best knus en gezellig. De eerste dag zien we een paar duizenpoten en een kleine gekko langs de muur lopen waar we blij mee zijn, omdat bekend is van gekko's dat ze muggen eten. Als we een keer 's avonds binnenkomen zien we een drolletje op de beddenspreivan circa 3cm. Beetje smerig is het wel, maar we halen het weg en een beetje lacherig proberen we te raden van wat voor dier het kan zijn. Misschien is die kleine gekko over het plafond gelopen en gaat ie vannacht in onze open monden poepen, haha. We weten het niet en gaan slapen. Behalve wat nachtelijk geritsel gebeurt er niets.

De volgende ochtend ziet Marjolein bij binnenkomst een grote staart achter de spiegel verdwijnen. Wellicht een hagedis. Tja, dat heb je nou eenmaal in tropische landen, maar voor hagedissen hoef je gelukkig niet bang te zijn. 's Middags zien we in een flits het hele beest. Weer verdwijnt hij achter de spiegel. Hij is wel errug groot. Gadverdamme, dat beest moet weg hoor. Straks poept ie weer op het bed. We doen verwoede pogingen met een bezem, maar eerst verwijnt hij achter de kast die we vervolgens van zijn plek moeten schuiven om hem er achter vandaan te krijgen. Ondertussen hebben we gezien dat het een gekko van minstens 30cm is en dat is best groot kan ik je vertellen. Na de kast en de nodige slapstick van onze kant rent de gekko, via de muur en een spleet bij het plafond, de aangrenzende badkamer in om zich vervolgens onbereikbaar en onzichtbaar voor ons achter een balk te verschuilen. Verslagen roken we in de tuin een sigaretje om ons te beraden op volgende stappen. Weet je, het is misschien een onprettig idee dat er zo'n groot beest in je slaapkamer zit, maar een gekko doet niks. Zolang hij maar niet op het bed poept kunnen we er wel mee leven.

Als we weer naar binnenlopen is de gekko weer in de slaapkamer en schiet bij onze aanblik direct weer via het plafond de badkamer in. Ah nee hè, roepen we in koor als we de drol op ons bed zien liggen. Ok, een gekko is ongevaarlijk, maar poep op je bed is gewoon niet fijn! Na ons verhaal gaat de hoteleigenaar direct akkoord met een vervangende bungalow en na een recordverhuizing van 10 minuten liggen we tevreden op ons heerlijk nieuwe en schone bed.

8 September 2010

Klimmen

Behalve duiken zijn er ook nog andere activiteiten op Koh Tao. Zo kun je bijvoorbeeld snorkelen, midget golfen en er schijnt zelfs een trapeze schooltje te zijn waar je serieus kunt werken aan je evenwichts- en vliegvaardigheden. Hoe leuk dit allemaal ook mag klinken, niets is natuurlijk zo cool als duiken,.......behalve.......rotsklimmen! Omdat wij om verschillende redenen niet kunnen/mogen duiken, maar (ofschoon de 40 reeds gepasseerd) toch tot de coole klasse behoren lag het voor de hand dat wij ons zouden bezighouden met deze nobele sport.

Laat me beginnen met op te merken dat buiten klimmen toch echt iets heel anders is dan binnen tegen een klimmuur. In ons geval was het bloedheet en dus zweterig. Degene die zekert staat op een schuine helling en moet oppassen niet verstrengeld te raken tussen de overal kronkelende boomwortels. Maar het grootste verschil is toch wel de hoogte. Niet zozeer de hoogte van de rots, want deze is ongeveer 15 tot 20 meter, zoals de gemiddelde klimmuur. Maar de rots staat op een heuvel van 100m+ dus als je bovenin de rots bent geklommen zie je onder je de diepte van 100m+. En dat is best wel eng! Maar goed, wie A zegt..... We hebben dus geklommen en we hebben de opgehaalde handen en knieen om het te bewijzen. Niet elke klim werd helemaal naar de top door ons gehaald, maar we zijn zeker over onze (hoogtevrees)grenzen heengegaan. Een prachtige ervaring was het en absoluut voor herhaling vatbaar. Misschien in Railay?

9/11 September 2010

De rest van onze dagen op Koh Tao hebben we gebruikt om te snorkelen (met een tour om zo de mooie plekken te bereiken), nog wat luieren en we hebben een scooter gehuurd om het eiland rond te crossen. De avonden hebben we doorgebracht met Ed en Shu Ming wat erg gezellig was.

De diepzinnigheid endesondanks toegangkelijkheid van Ed heb ik altijd al kunnen waarderen. Daar komen nu nog de hartelijkheid en het oh zo aanstekelijke enthousiasme van Shu Ming bij. Wie weet kruisen onze paden zich nog eens tijdens deze toer. Ed en Shu Ming houden ook een reisblog bij. Benieuwd? Kijk dan op www.groetenuitazie.blogspot.com

Dat klinkt als een afscheid en dat is het ook, want we hebben besloten om verder te trekken richting Ao Nang. Waarom Ao Nang? We willen graag de omgeving van Krabi bezoeken, vanwege de vele karst formaties daar. Bovendien heeft Ao Nang als voordeel op Krabi dat het direct aan de kust ligt en een strand heeft. Dus geheel tegen het advies van de Lonely Planet in hebben we een nachtboot richting Surathani geboekt en aansluitend een busreisje richting Krabi. Van daar worden met een minivan naar Ao Nang gebracht.

Nachtboot

Om 21.00 uur vertrekt de boot om na 8 uren varen (dus om 05.00uur 's morgens!) over de Thaise Golf in Surathani aan te leggen. De boot is van hout, ongeveer 25 meter lang en dubbeldeks. Op het onderste dek zitten de Thai. Het bovenste dek is ingedeeld in slaapplaatsen met 5cm dunne matrasjes voor de toeristen. De slaapplaatsen zijn ca. 1 meter breed en dat is niet erg veel. We hebben geluk, de boot is niet vol en al snel begint iedereen te schuiven om de lege plekken ook in gebruik te nemen, zodat iedereen wat ruimer ligt. Het is een korte nacht, maar toch redelijk geslapen en voldoende uitgerust als de boot, iets later dan verwacht, rond half zes in Surathani aankomt. Wat volgt is een busrit naar Krabi en aldaar overstappen in een minivan die ons in de hoofdstraat van Ao Nang af zet.

Koh Samui

Om 12.00 uur vertrekken we met Bangkok Airlines naar Koh Samui. Een vlucht van net iets langer dan een uur. Op het vliegveld van Koh Samui zoeken we bij de balie een hotel uit in Bophut en een half uur later zitten we met de benen omhoog op de veranda van ons bungalootje met (bijna) uitzicht op zee.

Het eiland Koh Samui is een echte strandbestemming. Toeristen komen hier in grote getale voor zon, zee, strand en feesten. Omdat wij inmiddels al aardig op leeftijd zijn kiezen we voor de eerste drie opties, alhoewel het met de zon wat tegenvalt. Af en toe regent het zelfs een beetje en een enkele keer heel hard. Het mag de pret niet drukken voor ons, de sfeer is goed en de temperatuur blijft uitermate aangenaam.

Hier op Koh Samui hebben we niks anders gedaan dan een paar dagen luieren. Een beetje op het strand liggen, naar het dorpje lopen om te eten en veel te dure wijntjes drinken. Marjolein is er wel mee begonnen om 's ochtends te rennen over het strand. Het enige wat tegenvalt zijn mijnvoeten. Deze beginnen inmiddels te lijken op het Alpen gebergte vanwege de ontelbare muggebulten.

We hebben allebei een thaise sim card gekocht, maar Marjolein heeft een simlock op haar telefoon en de eerste de beste telefoonwinkel kreeg het niet voor elkaar om deze er af te halen dus vooralsnog geen thais telefoonnummer voor haar.

Uiteindelijk boeken we kaartjes voor de High Speed Catamaran naar Koh Tao om Ed een bezoekje te brengen.

BKK

Ergens in de voormiddag landen we op Suvarnabhumi Airport (spreek uit: suvannapoem èpowt). Immigration en de koffers ophalen zijn in een oogwenk gebeurd en vervolgens boeken we op de 4^e verdieping vast een enkeltje naar Koh Samui voor de 2^e September. Dan lopen we voor het eerst naar buiten de airco uit en we maken ons op voor de vochtige, warme, benauwde deken die zo kenmerkend is voor het eerste contact met het thaise klimaat.

Sinds vorige week is er eindelijk een supersnelle skytrain verbinding tussen de luchthaven en Bangkok centrum. Echter, onze bestemming khao san road is nog altijd verstoken van skytrain en metro verkeer en daarom besluiten we taxi te nemen. Over de verschillende taxi- systeem in Bangkok valt nog wel het nodige te vertellen (zie tips).

We hebben voor 2 nachten een hotel gereserveerd aan Rambuttri Road in het verlengde van Khao San Road, midden in de backpackers wijk van Bangkok. Hoewel wij natuurlijk geen echte backpackers zijn kan dat eigenlijk ook niet gezegd worden van de meeste bezoekers hier (ik zou een behoorlijk uitgebreide discussie kunnen voeren over de definitie en de interpretatie van het begrip ‘backpacker'). De accommodatie in deze wijk is echter legio en goed geprijsd, terwijl alle faciliteiten bij de hand zijn dus een zeer comfortabele plek om korte tijd te verblijven. Na ons intrek te hebben genomen in het hotel is het eerste wat we doen een verfrissende douche nemen om daarna op een van de vele (overdekte) terrassen ons eerste en welverdiende thais bier te nuttigen. We lopen wat rond, eten pad thai en banana pancakes, ondertussen kreetjes slakend van herkenning (zowel positief als negatief). Zonder ook maar één thaise rat te hebben gezien gaan we al vroeg naar bed om de jetlag er af te slapen.

1 September 2010

Fietsen in Bangkok

Om 09.00uur moeten we ons melden bij het Grand China Princess Hotel in Chinatown waar we ons aangemeld hebben om te gaan fietsen met Co van Kessel Bike tours. Vorig jaar hebben we de halve dag gedaan en dit was ons dermate goed bevallen dat we dit keer voor de volle dag opteren. Hoewel de lobby vol loopt met fietsminnende nederlanders zijn wij de enigen voor de volle dagtocht. Derhalve krijgen we een private tour van gids Amy die voorop zal fietsen. Amy is 26 jaar (en net zoals de meeste thaise vrouwen van deze leeftijd nog behoorlijk meisjesachtig) en komt oorspronkelijk uit Chiang Rai. Hoewel afgestudeerd aan de Bangkok University in business management heeft ze haar bijbaantje als fiets tourguide nooit vaarwel kunnen zeggen. Vorig jaar nog had ze Sonja Bakker in haar groep die tijdens de lunch alleen maar fruit at (een enkel hapje curry om te proeven) en groene thee dronk. Gedurende de dag blijkt dat Amy een aardig nederlands vocabulair heeft opgedaan (afstappuh, paas op je hoof, hier naar links......nee, naar links zei ik toch) en bovendien over een aanstekelijk gevoel voor humor beschikt.

Nadat we in de parkeergarage een fiets hebben uitgezocht, type grote kinderfiets van chinese makelij met mandje voorop, gaan we op pad. De tocht voert dwars door de nauwe straatjes van Chinatown, langs marktkramen met allerlei, soms ondefineerbare, etenswaren. Letterlijk door achtertuinen, woonkamers en langs kleine verborgen chinese tempeltjes. Gewoon over de stoep en soms overstekend bij gigantisch drukke verkeerpleinen waar Amy het verkeer stillegd door met ware doodsverachting gewoon de weg op te rijden met haar gele petje zwaaiend boven haar hoofd. De thai op straat stappen vriendelijk opzij als we ze achterop de hielen rijden, de bewoners van de binnenplaatsjes zwaaien lachend en roepen hallo als we onhandig tussen hun tafeltjes en stoeltjes door manouvreren. Als we via de brug de Chao Praya oversteken veranderd de omgeving van stads in dorps, van drukte naar rust. Langs de ontelbare khlongs (kanalen) zijn betonnen paden op palen aangelegd van nauwelijks een meter breed en soms half versperd door een telefoonpaal of een slapende hond. Hier fietsen wij overheen (niet de palen en de honden), af en toe een tegenligger op de brommer of te voet ontwijkend.

Onderweg maken we gebruik van diverse vervoersmiddelen waar de fietsen gewoon in worden getild. Tussen het fietsen door zitten we achtereenvolgens in de trein, longtailboat en skytrain. We doen diverse (niet voor de hand liggende) bezienswaardigheden aan, zoals de discotempel en een bladgoud smederij. Af en toe stoppen we voor water bij een lokaal winkeltje wat vaak niet meer is dan een woonkamer met open pui waar de drankjes vanuit een grote koelbox met ijs worden verstrekt. De lunch wordt genuttigd in een klein restaurantje in de islamitische wijk. Teruggekomen bij het startpunt zeggen we Amy gedag en gaan we met de Express Boat terug naar ons hotel.

's Avonds doen we nog een rondje Khoa San/Rambuttri en een eenvoudige maaltijd, waarna we weer vroeg de slaap vatten.

Wij zijn weg!!!

Vertrek

Vandaag is vertrek dag. Half 4 vanmiddag vertrekt ons vliegtuig richting Bangkok, maar eerst moet er nog het nodige gebeuren om ons huisje klaar te maken voor als de huurder vanmiddag om ca. 13.00 uur haar intrek zal nemen. Uiteraard hebben we zoveel mogelijk voorbereidt, maar de laatste spullen moeten nog naar de berging, een laatste was draaien, nog even een stofzuiger en een lapje vluchtig door alle kamers....het is gelukt...pfff.

Een beetje bezorgd probeer ik het gewicht van de koffers te schatten en weet bijna zeker dat we overweight zijn. Overladen naar de handbagage is geen optie, want ook deze is behoorlijk zwaar en bovendien helemaal vol. Nog wat achterlaten dan maar....no way! We gaan wel voor een jaar weg ja! We besluiten de eventuele meerkosten maar voor lief te nemen en hopen dat de luchtvaartmaatschappij het overgewicht door de vingers zal zien.

Het plan is om de huurauto van Ericsson af te zetten in Hoofddorp, van daar ca 800m met koffers lopen naar het treinstation en dan 1 halte met de trein naar Schiphol. Het zit mee, want de autoverhuurder biedt aan om ons een lift naar Schiphol te geven. Ruim op tijd komen we aan op Schiphol waar buiten voor de vertrekhal de laatste sigaretjes gerookt worden met tussendoor de check-in. De koffers kunnen zonder problemen mee al ben ik twee en een halve kilo te zwaar tegen Marjolein slechts een luttele 200 gram (nou, haargel weegt anders wel zwaarder dan make-up hoor). Om half vier stipt werpen we een laatste blik vanuit het vliegtuigraampje op de kleiner wordende huisjes en weilandjes van een grauw en bewolkt Nederland. Daaaaaag!!!!

Dubai

We vliegen met Emirates Airlines en dit is een verademing vergeleken met China Airlines. Entertainment centre voor je neus om effectief de tijd te doden, redelijk ruime stoelen en behoorlijk voedsel. De downside is dat er na ca. 6 uur vliegen een tussenstop wordt gemaakt in Dubai. Normaal ben ik al geen fan van luchthavens en Dubai is in het bijzonder niks aan. Eerlijkheidshalve moet ik wel vermelden dat ik, waarschijnlijk door vermoeidheid, behoorlijk chagrijnig ben (arme Marjolein). Als je niet wilt shoppen is er niets te doen op luchthavens behalve wat lezen in een boekje waar je toch je aandacht niet bij kan houden. Gelukkig is het oponthoud maar voor 3 uurtjes en al snel kunnen we boarden voor de volgende 6 uur richting Bangkok.